|
|
Vakantie Kroatië Juli-Aug 2008
Avond voor vertrek het meeste al in laten pakken en bij elkaar zoeken van de campingspullen. Wij om een uurtje of 8 op om de auto in te laden. Toen dit met een beetje passen en meten voor elkaar was heeft Car de kids (Floyd, Gideon en Holger) wakker gemaakt en na een ontbijtje om 11.30u op pad.
Eerste 300 km zou ik aan het roer zitten en via de A12 langs Arnhem de grens met onze oosterburen passeren. Over de Duitse autobahn vlogen de km’s onder de auto door en al vrij rap in de buurt van Frankfurt plaspauze, lunch en wissel van de wacht. Tijdens het rijden waren de kids zoet met het kijken van DVD’s want Car had voor vertrek nog even voor een portable speler gezorgd!!!
Het was goed weer om te rijden en niet te druk op de weg. Dit ging goed tot Würzburg want hier doken we een paar keer in een baustelle (werk aan de weg) dus file☹. Even boven München zijn we een Mac binnengereden en lekker zitten eten en door de “free” refill van frisdrank werd er natuurlijk op en neer gelopen hehehe.
Oostenrijk binnengereden en hier is het makkelijk rijden met een eenvoudig snelweg netwerk dus hier even zitten pitten voor ik het stuur weer zou overnemen. Al de tunnels heb ik niet bewust meegemaakt maar in de laatste, deze was meer dan 8 km lang, hoorde ik Car wat mompelen en werd wakker. Wat bleek; we zaten achter een langzaam rijdende auto. Waarschijnlijk iemand met tunnelvrees. Was niemand op de weg en toch ging het niet sneller dan 60 km/u. Het einde van de tunnel was ook de grensovergang met Slovenië en aangezien het midden in de nacht was snel door de controle heen.
Weer een pauze, wildplassen en rondlopen om de beentjes te strekken. Op naar Ljubljana. Snelweg ging over in een provinciale weg maar door het weinige verkeer kon er lekker doorgereden worden. Kreeg een dip dus wilde even op een parkeerplaats langs de snelweg een powernap doen maar dat lukte niet echt door de vrachtwagens die kwamen en gingen. Route door naar Trieste wat weer Italië is. Voor deze stad hield de snelweg op en toen werd even een beetje zoeken. Kleine weggetjes onder Trieste door, met een mooi uitzicht op de stad bij nacht doordat de route erg steil klom. Toen bordjes met Muggia. Moesten de weg naar Muggia hebben en toen weer Slovenië in om via Koper naar de grensplaats met Kroatië te rijden. Passport controle stelde niet veel voor en konden meteen doorrijden.
Bij het bord Welcome in Hrvatska even de nodige foto’s gemaakt en via een nieuwe weg richting Porec gereden. Weer op een P plaats geprobeerd te powernappen maar ook hier weer te veel drukte. In Porec om 04.30u aangekomen, beetje rond gereden voor een parkeerplek en deze gevonden op de kade langs de zee en met z’n allen liggen pitten tot een uurtje of 9. Werd mooi weer, zonnetje brandde al op het dak van de auto, al heel wat mensen op de been die heen en weer langs de auto liepen. Gi was als eerste op en zat in het parkje te gameboyen. Ik ben even op zoek gegaan naar een bank om wat geld te wisselen. Toen op zoek naar een place to stay. Beetje door Porec gecruised en op weg naar een camping langs de weg gestopt bij een bord met apartemani. Wat info ingewonnen bij de eigenaar. Communicatie ging met wat Engels en Duits. Hij vroeg 30 euri voor een 2 pers kamer en dat maal 2. Even binnen gekeken en door de tuin heen gelopen. Leuke vetplantjes had hij groeien. Gingen toch nog even verder kijken bij de camping. Mochten we toch gebruiken willen maken van ’t appartement konden we bellen. Terug komen voor een paar stekjes van de planten kon altijd. Erg aardig kereltje.
Ten zuiden van Porec een camping gevonden, een super groot complex met 2 grote campings aan elkaar, hotels en een casino.
Camping Zelena Laguna opgereden, rondgekeken voor een plek. Dit was niet zo eenvoudig want het was best wel druk. Toch na wat rondlopen wat gevonden in een uiterst hoekje van de camping. Naast een kinderspeelplaats met trampolines, vlak bij het haventje, zwembad en... de ZEE.
Met z’n allen de tenten opgezet, alles geïnstalleerd en wat gegeten. Beetje bijkomen van de rit, wat liggen dommelen, camping verkend, boodschappen gedaan. Bij zee gelegen op een kade, een strand was er niet maar dat wisten we al. De keuze was de kade of de vlakke stukken op de rotsen. Heerlijk gezwommen en gesnorkeld in het kraakheldere water. Warm was het zeker dus ondanks de korte tijd in de zon toch een beetje verbrand.
De jongens hebben we de rest van de dag niet gezien want die hadden lol in het zwembad.
2de dag relax. Lekker gehangen en gezwommen. ’s Avonds een schitterende zonsondergang bewonderd met de nodige foto’s.
Next day: uitgeslapen, lekker op de camping gehangen, aan zee geweest, gesnorkeld waarbij we weer mooie gekleurde visjes, zeekomkommers, zee-egels, pijl inktvis ed gezien hebben. Het was weer vreselijk mooi weer en hadden ’s ochtends al een plekje met schaduw ingenomen. Met Hollie en Car langs zee naar het zuiden gelopen waar nog zo een grote camping was. Hier lagen opblaas speelkussens in zee maar de jongens zijn hier toch niet gaan spelen, zwembad beviel ze wel goed. IJsje gegeten en weer terug gelopen. We hadden besloten om tegen de avond naar Porec te gaan, daar rondkijken en eten. Auto op parkeerplaats bij postkantoor gezet en naar de oude stad gelopen. Naar een van Istrie belangrijkste monumenten: Euphrasius basiliek. Via de schilderachtige “Venetiaanse” stadskern gelopen met de gladde witte natuurstenen bestrating. Langs de talloze souvenier winkeltjes, de oude huizen met balkonnetjes en ramen met luiken. Een tafel gereserveerd in een restaurant die in een grote toren gevestigd was en je op het dak kon eten met een schitterend uitzicht over Porec. Moesten nog even wachten voor een tafel dus op naar de basiliek. Was dicht en niet verlicht dus dat viel een beetje tegen. Na een half uurtje ronddolen terug naar restaurant. Heerlijk gegeten, zonsondergang, schooiende meeuwen die het eten van je bord afkeken. Terug gelopen naar de auto via de boulevard en op naar de tent.
Vroeger op, de hele zooi weer inpakken en op richting Pula. Maar dit doen we via de grotten van Baredine. Half uurtje rijden, bij aankomst konden we bijna direct met een groep mee naar beneden. Het eerste ongelukje was als snel geschied; een flesje water flikkerde naar beneden, gelukkig zonder slachtoffers 20m dieper teruggevonden. Met een wenteltrap de diepte in, werd donkerder, koeler en vochtiger. In verschillenden kamers vertelde de gids over de bezienswaardigheden als het 10m lange gordijn, toren van pisa, de sneeuwpop en vele andere formaties die in de talloze jaren gevormd zijn door het voortdurend druppelend water. Stalactieten en stalagmieten in soorten, maten en kleuren. Aan het eind op het diepste punt kregen we het hoogtepunt; een grotsalamander. Een witte, blinde salamander die daar in de donkere onderaardse sprookjeswereld leven. Erg mooi om gezien te hebben. Terug naar de hete bovengrondse werkelijkheid.
Via een “toeristische” route over kronkelweggetjes, door het ruige droge landschap met afwisselend bossen terug naar de kust gereden. Om een “fjord” heen om bij Rovinj uit te komen.
Rovinj: de geschiedenis gaat terug tot in de 4de eeuw, in die tijd lag de nederzetting op een eiland die later met het vaste land verbonden werd. Doordat er weinig ruimte was, bouwde men de huizen de hoogte in en dit geeft veel schaduw in het doolhof van straatjes. Vanaf de kade kijk je tegen de huizen aan die tot het water gebouwd zijn, een lappendeken van roodbruine pannendaken, bovenop de heuvel, de slanke kerktoren.
De jongste 2 van crocs voorzien, door de smalle winkelstraatjes
rondgedoold, langs de haven gelopen waar grote cruiseschepen aanmeren, pizza en ijs gegeten en boodschappen gedaan in een ware supermarkt.
Verder doorgereden naar Pula, een wat grotere provinciale weg wat niet zo bar interessant was.
Door Pula heen gereden, alvast langs de arena, Augustus tempel op zoek naar IYH. Hier wilde we een nachtje doorbrengen maar werden al snel ontmoedigd door de prijzen. Terug naar de noordkant van Pula waar we langs apartemani’s reden. Eentje had Car op de heenweg al op het oog en gingen daar informeren. Oudere vrouw die, na de dood van haar man, een deel van haar huis verhuurde om zo iets bij te verdienen. Het was te merken dat het toeristenseizoen erg rustig was want mevrouw bleef maar aandringen of we niet wat langer bleven dan een nacht. Groot appartement, we hadden 2 slaapkamers, een badkamer en een mini keukentje buiten. Na installeren en verfrissen koken. Vanavond pasta met salade. Lekker buiten gegeten onder een dak van druiven.
s’Ochtends ontbijten en de boel weer inpakken, Car de financiën regelen en kreeg op de nuchtere maag een snaps met van die dikke kersen en het levensverhaal van oma aangeboden, en voor de kids een snoepje.
Weer naar Pula downtown. Opnieuw een uitdaging om de auto ergens gratis te parkeren. Bij het politiebureau was er plek. Gingen de uitdaging aan, was in ieder geval veilig hahaha.
Op naar de arena, een imposant amfitheater met 33m hoge façade. Gebouwd in de 1ste eeuw en bood plaats aan 23000 toeschouwers. Gladiatoren hebben nu plaats gemaakt voor opera,film en concerten.
We vervolgen onze wandeling naar beneden en komen bij de Gemini Poort, wat de ingang is van een idyllisch parkje aan de rand van het fort wat weer op een heuvel ligt. Dit fort bestaat uit hoge muren in een stervorm en een diepe gracht eromheen. Vanaf dit hogere punt keken we weer over een kleiner theater. Om het fort heen en via kleinere straatjes weer terug. Ook hier is de bestrating weer de grote witte stenen die door de eeuwen hen redelijk glad zijn geworden. Op naar het raadhuisplein. Groot plein met het stadhuis en de Augustustempel, een vierkant gebouw met een door pilaren gesteund voorportaal. Via de smalle hoofdstraat met zijn talloze winkeltjes naar de triomfboog Slavoluk Sergijevaca. Moest erg imposant zijnzoiets als de Arc de Triomphe in Parijs, maar dat viel wel mee. Verder langs stadswal teruggelopen naar de Gemini Poort. Bij een bakkertje lekkere broodjes gekocht en deze bij de arena opgegeten. Terug naar het politiebureau gelopen waar de auto nog veilig stond.
Pula weer verlaten, na boodschappen gedaan te hebben bij de Lidl en toen via een secundaire weg op naar Labin. Door heuvelachtig landschap met bossen, kleine gehuchten en weer een uiteinde van een “fjord”. Lekker doorgetuft richting Brestova waar de veerpont naar het eiland Cres vertrekt.
Bij een hoogliggend viewpoint van het uitzicht genoten over zee en in de verte Cres.
Een aardige rij auto’s voor ons die allemaal op de overtocht stonden te wachten. Carla uitstappen om de tickets te kopen, na een flinke sprint was ze precies op tijd om weer beneden de papiertjes te laten zien, bij ons in de auto te springen en de pont op te gaan. Overtocht van een klein half uur en beetje als laatste van de pont af gereden zodat we lekker relaxed de enige weg van Cres konden afzakken. De weg kronkelde omhoog en omlaag door het vrij droge landschap met naald en jeneverbes bomen. Het landschap wordt gebroken door gromace genoemde natuurstenen muurtjes.
Een km-tje of 40 naar het zuiden gereden tot we bij Osor uitkwamen. Hier in de buurt een camping zoeken en na wat mislukkingen een prachtige gevonden. Hele ruime opgezette camping, veel schaduw door de vele bomen en struiken, rotsstandje. Het hele kampement weer opgezet, eten koken en relax.
O ja we zitten ondertussen op Losinj, een schiereiland van Cres.
Educatief moment: vroeger vormde Cres en Losinj een eenheid, maar toen doorstaken Romeinen de landtong tussen de beide eilanden en legden een kanaal aan. Tegenwoordig steekt men de smalle waterweg tussen Osor/Cres en Losinj over via een draaibrug. Het grote contrast van begroeiing op de eilanden is goed te merken, op Cres voornamelijk maccia-begroeiing en een grijze spinnenweb van natuurstenen muurtjes. Daarentegen op Losinj ruik je de aroma van dennen en sparren. Hierdoor werd het eiland vroeger ontdekt voor kuurtoerisme. t’Eiland werd opnieuw beplant (het oude bomenbestand was ten prooi gevallen aan Romeinse en Venetiaanse bijlen) en bebouwd met villa’s en hotels.
Car en ik besloten om de Televrina te gaan bedwingen (met 40 graden) een bijna 600m hoge, schaars beboste berg. Na het ontbijt op pad. De jongens hadden er geen trek in en bleven op de camping relaxen. Wij met de auto naar Nerezine waar het startpunt zou zijn van het pad die ons in ongeveer in 2 uur naar boven zou leiden. Auto geparkeerd en het pad gevonden, deze werd gemarkeerd door rood/witte stippen. Eerste stukje over wat asfalt maar dit ging snel over in een stenig pad. Liep ook al best snel steil omhoog. Gelukkig niet constant in de brandende zon doordat we regelmatig door kleine bosschages liepen. Af en toe een rust moment om de omgeving te bewonderen. Doordat we met gemiddeld een 8 meter per minuut klommen hadden we al snel een schitterend vergezicht over de kustlijn, zee en Krk (ons volgende eiland). Zo kronkelden we in 1u en 30min omhoog naar een klein kapelletje op 557m hoogte. Hier wat zelf meegenomen eten verorberd en van het uitzicht genoten. We stonden op een bergrug waarvan we beide kustlijnen konden zien, uitzicht was erg ver zodat we het vaste land konden zien. Na de lunch besloten een andere weg terug te gaan en niet naar de radiotoren die wat hoger stond en het hoogste punt was. We volgden de bergrug naar het zuiden over scherpe puntige rotsen. Dit was voorzichtig aan want op de crocs slippers is dit niet ideaal, maar wel met beleid goed te doen. We liepen nu wel in de volle zon en die fikte goed op ons bolletje. Dalen ging niet zo hard door de scherpe rotsen en het zoeken van de rood/witte stippen. Paar keer over de grijze muurtjes geklommen, kregen wat meer schaduw van de begroeiing en eindelijk ging de route over in een goed begaanbaar pad. Een kruising naar links, waarbij we de berghelling afdaalde terug naar het kleine havenplaatsje Nerezine. Hier een heerlijk koud colaatje gedronken, wat boodschappen gedaan en terug naar de camping.
2de dag op Losinj op naar Cikat, een toeristisch centrum op een dicht begroeid schiereiland. Verstopt in de bossen bestaat dit voornamelijk uit oude villa’s en hotels. Even naar het beschaduwde kiezelstrand geweest, over de vroeger erg sjieke kade gelopen, ijsje en kouwe koffie genomen en terug naar de auto om door te rijden naar Veli Losinj. Een slaperig vissersdorp, rustig, idyllisch en vrij van stress. Auto weer kwijt zien te raken en op naar het haventje. Door een doolhof van allerlei kleine steegjes( waar de auto NIET door kan mich!) met ommuurde tuintjes, hangvetplanten, vijgenbomen, prachtige oleanders met af en toe een pruimenboom die over het muurtje kwam groeien. Waren nog lekkere pruimen ook ☺. Langs de kade gelopen, in het heldere water de scholen vissen bewonderd, grote bloeiende yucca’s langs het pad, wegschietende hagedissen, muurtjes beklimmen van het klooster, in de Heilige Antonius kerk (barokke kerk) gegluurd naar het interieur. Deze bestaat uit een ware rijkdom van giften en schilderijen. Aan de kade in een restaurant lekker pizza gegeten. Onder het eten werd er nog gegeind hoeveel de ene zou krijgen als ie in het water zou springen maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. Grootspraak hahaha. Op de terugweg langs de weg aan een rotsen “strand” gezwommen en van rotsen gedoken salto’s gemaakt.
s’Avonds langs het, steeds donkerder wordende stenenstrand naar Osor gelopen, hier door de steegjes gelopen met op straat opgestelde sculpturen en galerijtjes van Kroatische kunstenaars. IJsje op, en over de weg in het donker teruggelopen, een spannende 2km zonder straatverlichting en geen trottoir en verblindende autolichten.
Weer een dag van opbreken van het kampement en de weg terug over Cres naar het noorden; Beli. Hier bevindt zich, na een erg lange smalle weg (Gi kon het nog net binnen houden), een opvangcentrum en tentoonstelling van de vale gier. Op Cres nestelen nog zo’n 120 van deze grote roofvogels. Hier worden vogels opgelapt die te water zijn gekomen (gieren nestelen op de kustrotsen en worden regelmatig verstoord door boottoeristen zodat jongen in het water vallen) of vergiftigd zijn door het eten van vergiftigde prooien. Was interessant voor zover we het konden lezen en de rondleiding van een gids die ons de opvang van de gieren liet zien. Via het smalle kronkelweggetje weer terug naar de hoofdweg en op naar Merag, om de pont naar Krk te nemen. Een oversteek van 30min, weer met de auto achter in de rij aangesloten en ik ben met Hollie (heel relax dit keer...) naar beneden gelopen om tickets te kopen.
Na de overtocht Krk stad aangehouden. Weg doorsneed akkers, wijngaarden en bossen. In Krk een camping gevonden maar dat bleek toch niks te zijn. Boodschappen gedaan en op naar Punat. Ook hier was de camping erg vol en maar weinig schaduwrijke plekken. Verder gereden en de 3de camping was raak. Kleinschalig opgezet, veel schaduw. Een leuk plekje gevonden voor de 3 tenten, opzetten en installeren van het kampement. Toen via een paar trappetjes naar beneden, afkoelen in zee. Hier is het strand van fijn grind, zee erg helder en weer interessant voor het snorkelen.
Dagje relax met zon, zee en grindstrand. Snorkelen, zonnebaden en flink verbranden.
s’Ochtends nog even naar de zee, maar nu wel in de schaduw van een ondiepe grotachtige rots, en met Holger en Car later naar Krk geweest. Eigenlijk om naar de botanische tuin van het klooster op het eiland Kosljun te gaan. Maar wat bleek dat het pontje vanuit Punat vertrok. Geen zin meer om weer terug te rijden. In Krk rondgedwaald, langs de kade, straatjes met de natuurstenen bestrating en langs/over de stadsmuur gelopen. Windowshopping langs de talloze winkeltjes en boodschappen gedaan in een supermarkt. Op de terugweg in Punat gegeten langs de boulevard, heerlijke knoggi, risotto, pizza en ons 5 kuna-per-bolletje-italiaansachtige ijs op. Holger die zichzelf nog opsloot in het toilet doordat hij het slot niet meer open kreeg, en zich onder de deur door uitwurmde.
Op de kade de zonsondergang bewonderd. Nog wat te eten voor de thuisblijvers meegenomen.
Vandaag het vaste land weer op. Na inpakken en wegwezen door de vruchtbare binnenlanden van Krk gereden met de akkers en wijngaarden. Door kleine gehuchten en heuvelachtig terrein, kronkelde de weg richting de grote brug die Krk in het noorden met het vaste land verbindt ( je kon de grote stad Rijeka goed zien).
Op het vaste land aansluiting met de grotere provinciale weg nr 8 gevonden en op naar Senj. Vanaf deze weg langs de kust konden we de noordoostflank van Krk zien, een woestenij. Deze door weer en wind gepolijste kale heuvels aan deze zijde komt door de bura, deze geeft de groei van vegetatie geen kans op de noordoostelijke kant van de heuvels. In Senj moesten we afscheid nemen van onze zo prachtig helder groen- blauwe zee, om recht op ons doel af te gaan: het Nationale Park Plitvicka Jezera.
De weg vanuit Senj het binnenland in begon al meteen te klimmen en dat ging steiler en steiler. In een lange colonne klommen we omhoog achter een vrachtwagen aan. Scherpe haarspeldbochten zorgde voor de slakkengang. Langs de weg waren locals hun kaas, honing en jam aan het verkopen. Mooi uitzicht over Senje en de zee tot we de 700m hoge pas overgingen en de grasakkers en bossen tegemoet. Kleine provinciale wegen naar het oosten die we volgden richting het NP. Km’s voor het park kregen we wegwerkzaamheden. Fikse stofzooi doordat we over een gorddroge gravelweg reden en door de kuilen en materieel de gemiddelde snelheid deed dalen. De omgeving was heuvelachtig met groene graslanden en loofbossen, af en toe een cirkelende buizerd aan de blauwe hemel. De attractie in het park was de aaneenschakeling van een 16 tal meren op verschillende niveaus waardoor er tussen de meren steeds watervallen waren ontstaan. 10 km ten noorden van de meren een camping gevonden en in een grote kuil, begroeid met bomen de tenten opgezet. Deze kuilen leken net bomkraters.
Op naar het park Plitvice met de 16 meren, na ’t parkeren van de auto, betalen van de entree, op een bord bepalen welke route we gingen lopen (de langste van 4-6 uur) via het voetpad naar de pendelbus gelopen.
Het schijnt dat dit NP een van de indrukwekkendste landschappen zijn van Kroatië en in een groot aantal scènes te zien is in Karl May’s Winnetoufilms.
Met de pendelbus naar het uiterst puntje van het park gereden, door het dichte bladerdek konden we af en toe al de tinten van het donkerblauw tot lichtturkoois water zien schitteren.
Uitgestapt en toen op zoek naar de bordjes die de route aangeven. De eerste etappe liepen we over vlonders langs de rietkragen en een halve meter boven het wateroppervlak. Vanaf hier keek je door het kraakheldere water naar de bodem, zag je de wegschietende vissen, liepen we langs en over de watervallen. Genoeg onderwerpen om mooie plaatjes te schieten van de plantjes, stromend water, Car en de kids varenbossen ed. Het was prachtig weer en de vlonders en paden liepen afwisselend in de zon over/langs het water en in de schaduw onder het bladerdak. Onderwater planten, wortelstobben en de vissen kon je zo zien. Af en toe een pitstop op een bankje langs het water een versnapering gegeten. Elke keer als je weer langs een scheiding tussen twee meren kwam keek je weer naar een waterval of dartelde het water tussen de bosjes/bomen door en over treden van travertijn. Het hoogteverschil tussen noordelijkste en zuiderlijkste meer is 130m, hoogste waterval is 76m.
Paar keer een grot tegen gekomen en met een led lampje op onderzoek uit, erg ver/ diep kwamen we niet maar wel leuk om te doen.
Bij het Kozjak meer uitgekomen, hier gingen we met een boot in de lengte over het meer naar de andere kant. Aangekomen op de andere oever tijd voor lunch. Op een groot grasveld stonden picknick tafels met links en rechts naar BBQ ruikende “snackbars”. Lekker gelunched, uitgerust, getoiletteerd en de flesjes weer met vers koud water gevuld. Langs de onderste meren (Donja jezera), die de bodem vullen van een steil ravijn met ten dele loodrechte wanden terug naar de uitgang. Het gaat hier om resten van een ingestort grottensysteem van het Karstgebergte. De paden en vlonders liepen met links het water en rechts de loodrechte wanden. Nog een trappenstelsel omhoog en omlaag gelopen wat later een shortcut bleek te zijn. Een slingerpad omhooggelopen om over de rand van het ravijn terug te gaan naar de auto.
Een enerverend dagje, bij de tent relax en heerlijk gegeten in een restaurantje net buiten de camping.
Een lekkere afsluiting van een leuke dag in een sprookjesachtig, verstild elfenrijk als Plitvice.
Op weg naar Zagreb, door dorpjes gereden met nog door de oorlog getekende huizen, waar de wederopbouw helaas slechts moeizaam voortschrijdt.
De provinciale weg eindigde in Karlovac en van hieraf was het snelweg tot Zagreb. En natuurlijk weer het onoverkomelijke van een snelweg meegemaakt : een file. Veroorzaakt door de betaalpoortjes aan het einde van de tolweg. Door Zagreb heengereden en een beetje op zoek naar het centrum. De auto in een parkeergarage gezet en lopend naar de kathedraal met een grote fontein ervoor. Binnenin ook ff gekeken wat wel imposant was. Door het centrum heen gestruind, ijsje bij de gouden M, via straatjes naar het opera gebouw waar we een watergevecht hadden met de drinkflesjes. Op de terugweg langs de botanische tuin, grote toch wel vervallen herenhuizen, duur uitziende hotels, meer fonteinen, veel groen in de vorm van parkjes en bomen langs de brede straten. Terug naar de auto, weer betrok en het begon al snel te waaien, regenen met donder en bliksem. Tentje opzetten iets buiten Zagreb was geen optie meer, een hostel werd niet open gedaan en een motel was toch wel prijzig.
Besloten om richting Slovenië te rijden, nog ff tanken maar de stroom was uitgevallen dus geen peut te krijgen. Door naar de volgende, deze gelukkig wel voorzien van elektriciteit zodat we de tank vol konden gooien.
Redelijk snel door Slovenië gereden en bij de grens werden we gewezen op het feit dat we geen tolsticker op de ruit hadden. Konden we nog even kopen a contant van 35 euro.
Weer door alle tunnels heen en bij een wegrestaurant wat gaan eten. Holger en Gi hadden hun eten al en toen viel hier ook de elektriciteit door het noodweer. Konden niet meer eten krijgen en ook niet betalen.
sNachts doorgereden en de volgende ochtend om half 9 in Bilthoven gearriveerd. Uitpakken, opruimen en bijkomen.
Einde van een leuke gevarieerde vakantie juli/augustus 2008.
|
[croatie ]page is under construction
deze pagina is in aanbouw
| |
|
|
|
|
 |
|
