RIOBENINEN.COM - rob bio

BIOGRAFIE

Laat ik beginnen met mijn geboorte, die was als ik me het goed herinner op 10 juni 1980. In Z-Korea vlak bij Seoul een niet uit te spreken plaatsje. Na bijna 4 jaar rond gekropen te hebben in Korea werden mijn biologische zus en ik geadopteerd door een NL gezin. We lopen voor het eerst rond op schiphol rond 1984 waar we op gewacht worden door ons nieuwe gezin. Papa (Niek), mama (Fennie), oudste broer (Harry), oudste zus (Nelleke), oudere broer (Reinier), hier bestond het gezin al uit en daar kwamen wij dus opeens bij. Onze koreaanse namen waren maar moelijk uit te spreken voor die nuchtere Hollanders, dus kregen we een NL roepnaam, mijn zus (Lee Kyung Min) wordt Joke en ik (lee Jung Shik) kreeg de naam Rob.

Na een jaar te hebben gewoond in NL was het weer tijd om te verhuizen, dit keer gingen we met het hele gezin naar Saoedi Arabie om daar voor twee jaar te gaan wonen. Dat waren twee hele gezellige jaren van veel zon, elke vrijdag een grote BBQ, snorkelen in de Rode Zee, beetje paardrijden en af en toe naar school. Dit was tussen '85-'87

Mijn vader besloot niet met het vliegtuig terug te vliegen maar in een Mazda station terug te rijden naar NL. Dat was op zich helemaal niet erg, alleen wou hij dat wij ook mee gingen (totaal 7 mensen in een mazda!) Er moest dus een speciale vouwwagen gemaakt worden en de auto moest aangepast worden. Maar eenmaal onder weg hebben we wel een top tijd gehad. We hebben er ruim twee maanden over gedaan en ontzettend veel ondernomen en gezien.

Terug in NL bleven we voor een jaar in Montfoort wonen en toen verhuisden we naar Staphorst. Hier heb ik van '88 tot '97 gewoond.

Wat voor mij altijd belangrijk is geweest is beweging, maakt niet uit wat voor een sport het is als je er maar moe van wordt. Ik heb het altijd leuk gevonden om overal goed in te zijn. Het liefst natuurlijk de beste! Vroeger was ik dan ook echt een hele slechte verliezer. Ik huil nooit, maar vroeger kon ik wel janken als ik verloor (het lag natuurlijk nooit aan mij zelf). In Montfoort heb ik nog een jaar op korfbal gezeten, in Staphorst koos ik toch voor voetbal. Dit heb ik iets van 9 jaar volgehouden, behalve voetballen moesten er natuurlijk ook andere sporten worden gespeeld. Tafeltennissen, basketballen, tennissen, volleyballen, eigenlijk vind ik elke sport super om te doen. Dit deed ik dan niet bij een vereniging maar tijdens elk minutje dat ik vrij was. Ik vond het heerlijk om de hele dag alleen maar bezig te zijn met een sport. In die periode speelde ik het meest met Frans, Willem, Anton en Imre.

Toen ik op de middelbare school begon, was het voor mij altijd al duidelijk wat ik als vervolg studie zou gaan volgen. Geen twijfel mogelijk ik zou de ALO gaan doen!

Het laatste jaar van de HAVO heb ik niet afgemaakt in Staphorst, maar in Nieuwegein. Daar heb ik een jaar gewoond bij hele goeie kennissen van ons, Klaas/Trudy Nieuwenhuizen en co. Dit was een jaar waarin ik goed tot rust ben gekomen en vol goede moed aan de ALO kon gaan beginnen. '97-'98

'98 begin van de ALO, en ontmoeting van de RIOBENINEN leden. Aan het eind van dit jaar krijgen we te maken met een groot verlies binnen de familie. Dit bewijst maar weer hoe onvoorspelbaar mensen kunnen zijn.

In '99 na een half jaar overal en nergens te hebben gewoond krijg ik een kamer in Maarssen. Als bij baantje werkte ik bij Bistro Zuster Francina, daar heb ik heel wat uurtjes door gebracht. Al het geld wat ik daar verdiende ging er redelijk snel doorheen door al dat gefeest na het werk. ff naar A'dam of gewoon naar Utrecht en natuurlijk af en toe naar scheveningen midden in de nacht(geld moet rollen).

Het millennium komt er aan en dit moet natuurlijk goed gevierd worden. Helaas zag het er eerst naar uit dat ik moest werken op die dag, alleen op het allerlaatste moment kon ik toch nog vrij krijgen. Nu alleen nog een kaartje regelen. Met veel moeite nog een van de laatste kaartjes bij(heel fout) de Dans Fabriek kunnen krijgen. Nu bleek je entree kaartje ook meteen je lot nummer te zijn en stom toevallig was ik de gelukkige. Met mijn dronke kop ging ik naar huis met een reischeque ter waarde van 2500 gulden(toen nog de vertrouwde gulden)!

Tweede jaar van de ALO ging ik ook werken voor PBN, dit is een buitensport bedrijf. Al snel merkte ik dat het best leuk was om in de Ardennen beetje de instructeur uit te hangen. Gelukkig werd je intern ook nog opgeleid zodat je er ook nog echt iets van af weet (best makkelijk). Naast de gewone opleidingen waren er ook extra cursussen waar je je voor op kon geven. Deze zomer had PBN dan ook weer een algemene cursus in Frankrijk. Tijdens deze cursus heb ik een nieuwe passie ontdekt KLIMMEN, het was voor mij de eerste keer dat ik echt buiten aan het klimmen was. Dit was tijdens een middag dat de rest geen zin meer had in klimmen en ik het juist steeds leuker begon te vinden. Toen heeft Joce mij mee genomen naar mijn eerste route van twee touwlengtes. Het uitzicht dat ik voor het eerst mee maakte en het gevoel dat daar bij kreeg toen je het gehaald had was echt ongelofelijk. Dit wil ik vaker!

Aan het eind van dit jaar tijdens een partijdje bedrijfshockey krijg ik een hockeystick vol in mijn oog Auw! Mijn hele oog was zwaar op gezwollen en al het gevoel was weg uit mijn oog. Dichts bij zijn de ziekenhuis was St. Antonius daar bleek dat ik een te ernstig oogtrauma had. Dus werd ik naar het AZU gebracht, daar werd ik behandeld aan mijn rechter oog.Dit was vlak voor de kerst, gelukkig hoefde ik niet lang in het ziekenhuis te blijven. En was ik voor de kerst weer ontslagen. Ik mocht dan wel het ziekenhuis uit maar ik kon echt nog helemaal niks, mijn hele lichaam was nog zo zwak dat wanneer ik probeerde naar de wc te gaan ik voor de rest van de dag weer uitgeteld was. Dit was voor mij echt een bizarre ervaring, ik was nog nooit echt ziek geweest hooguit twee dagen griep maar dat was het wel. En nu heb ik gewoon drie maanden eigenlijk niets anders gedaan dan slapen, deze maanden ben ik voornamelijk verzorgd door Jeri. Na die drie maanden kon ik langzaam weer beetje bij beetje dingen mijn eigen kracht doen.

2001 ik kan weer een beetje lopen al gaat het allemaal nog niet zo soepel, waar ik aan toe ben is een vakantie. De reischeque die ik gewonnen had, had ik nog steeds niet gebruikt. Dit leek mij wel het geschikte moment om die dan toch maar eens te gaan gebruiken, op naar Thailand(je moet toch ergens heen). 17 dagen zwaar genoten van alles waar je normaal over droomt het was echt een toppertje. Dit was precies wat ik ff nodig had.

Terug in NL ging ik weer naar school alleen merkte dat ik echt heel erg moest wennen, eigenlijk moest ik bijna alles weer opnieuw aan leren. Doordat ik maar zicht had met een oog was ik ook mijn diepte kwijt, hier moest ik echt onwijs aan wennen. Ook nu merk ik nogsteeds dat ik nog steeds niet op mijn oude niveau zit.

Zomer komt er weer aan en dit jaar heeft PBN iets nieuws, interne specialisatie cursusen en ik ging de klim cursus volgen. Samen met Jelmer kregen we de smaak goed te pakken dat klimmen is echt super om te doen(ik wist het nu zeker). Aan het eind van de zomer stopte ik bij de Zuster en ging ik werken bij HAVANA mede door Marloes die eerst ook bij de Zuster werkte. Verder spreek ik Rogier en Justin nog regelmatig die eerst ook bij de Zuster werkten.

4e jaar van de ALO(2002) Maarten en Jeri gingen voor 5 maanden naar Thailand stage lopen, Bode ging ze voor 5 weken opzoeken en ik zat wel vier jaar op de ALO maar had al redelijk wat achterstand op gelopen. Op een ochtend werd ik wakker en de regen kwam weer met bakken uit de hemel vallen. Mei vakantie kwam er bijna aan en ik had echt zon nodig, dus dan maar een laste minute boeken naar Thailand. Drie weken daar gebleven, beetje klimmen, snorkelen, genieten van de zon, ff naar Maleisie.

Gelukkig ook in 2002 heeft PBN weer een klimcursus omdat ik die ene week van vorig jaar maar een beetje kort vond besloot ik er dit jaar maar een week aan vast te plakken. Dus na de cursus die Martijn gaf bleef ik met hem nog een week langer om nog ff zwaar te gaan knallen.

Begin van het nieuwe school jaar ben ik in de Ardennen om de introductiekamp van de HEAO te draaien. Meteen op de eerste dag tijdens het aansteken van de BQ gaat het goed mis. Ik ben bezig met het aansteken, wanneer de fles spiritus uit mijn hand knalt en ik er helemaal onder kom te zitten. Pas tijdens het koelen onder de douche komt de pijn opzetten, de rit naar een Belgisch zieken huis was echt een ware hel! Na wat heen en weer gebel van met name Sandra kon ik meteen de volgende ochtend naar Beverwijk gebracht worden. Daar aan gekomen bleek dat ik voor ongeveer 8% 2e en 3e graads verwondingen had opgelopen(mijn hele rechter zij en bovenkant van mijn armen). Mijn zus is ongeveer tijdens de drie weken dat ik daar lag elke dag langs geweest, maar niet alleen zij was langs geweest. Ik hoop dat iedereen die langs is geweest of op wat voor mannier dan ook wat van zich heeft laten horen, weet dat ik het echt heel erg waardeer. Ik heb er veel steun aan gehad.

Een week na mijn ontslag ben ik al weer met Jelmer voorzichtig gaan klimmen na de tweede week probeerde ik al weer voorzichtig te gaan werken, wat helaas een beetje tegen viel. Ik merk dat ik mijn rechter arm nog niet zo soepel beweeg maar als het goed is moet dat weer redelijk terug komen. Mede door het tweede ongeluk en het feit dat ik nog steeds niet goed kan lezen met mijn rechter oog besloot ik te stoppen met de ALO. Wie weet dat ik weer een nieuwe studie ga volgen maar nu ben ik fulltime aan het werk bij HAVANA. Ook hier zijn de naborrels weer reuze gezellig en kan ik het prima vinden daar.

Na weer een poos te hebben gewoond in Maarssen heb ik eindelijk een kamer gevonden in Utrecht(dankje Maris) dit scheelt me echt heel wat fiets uurtjes. Nu alleen nog verbouwen en dat gaat gelukkig heel goed met de hulp van Jeer, Erwin en Bode. Alleen ben ik er wel achter gekomen dat ik niet zo handig ben met verven.

'03 Jeri is voor een jaar naar Thailand, Maarten is voor 4/5 maanden weg, Daantje is voor 5 weken vakantie aan het vieren met hun.

Dan zijn we zo'n beetje bij "nu" aan beland. Als het goed is ga ik rond begin april naar Thailand voornamelijk om te klimmen en voor de rest wil ik een lekker kleurtje krijgen. In nov ga ik weer terug, maar dan met Jelmer ook weer om te gaan klimmen. Hopelijk zal er in de zomer weer en klimcursus van PBN zijn.

Of te wel hoe het voor de rest allemaal gaat lopen zou ik niet weten, wat ik wel weet is dat ik veel ga klimmen en dat ik zeker weten alleen nog maar leuke dingen wil mee maken.

Fuji...